دوستان عزیز...از بابت غیبت سی و سه روزه خودم متاسفم.امیدوارم

من رو ببخشید.جدا از غم فراق عمو خسروی نازنینم و این که در این

مدت کیمیا و هامون و سالاد فصل و چه کسی امیر را کشت و پری و

کاغذ بی خط را برای هزارمین بار دوره کردم،گرفتاری های دیگری

هم داشتم.دلم به طرز وحشتناکی برای تهران تنگ شده است.این جا

هم فعلا "روزگارم بد نیست".هنوز درس های اختصاصی شروع

نشده.استادهای این ترم ما  در مورد سینما همونقدر می فهمن که

گاو از کامپیوتر...(ببخشید)

سوالی که در تیتر مطلب آوردم واقعا ذهنمو به خودش مشغول کرده...

احضار دو اسطوره بازیگری به دادسرای جنایی...ممنوع الخروج

شدن گلشیفته فراهانی به خاطر بازی در فیلم ریدلی اسکات(ببخشید

آقای فرودوسی پور،خیلی معذرت می خوام...به قولی مگه همایون

ارشادی که توی بادبادک باز بازی کرد ممنوع الخروج شد؟)...تصمیم

جدید مسؤولان  برای تشکیل "کمیته انظباطی" برای سینما...جلوگیری

از ورود آقایان مجرد به یکی از سینماهای تهران و ...

واقعا چه خبره؟به چه چیز این سینما باید دلمون رو خوش کنیم؟واقعا

چه مرضیه یا نمی دونم چه دغدغه کوفتیه که توی سرما و گرما راه

می افتیم می ریم سینما؟چرا توی اوج سرمای زمستان می ریم ساعت ها

توی صف فیلم های جشنواره؟و سوال اصلی این که چرا با توجه به این

که این همه از سینمای ایران ناراضی هستیم و ازش شاکی،انقدر دوستش

داریم و نمی تونیم ازش دل بکنیم؟

واقعا جادوی سینما چیز غریب و غیر قابل توصیفیه...

ببخشید...این دفعه خیلی کوتاه شد.قول می دم که دفعه بعد مفصل تر در

خدمت باشم.از تمام دوستانی هم که بعد از قرن ها در پست قبلی لطف

فرموده و ۴۰ عدد  کامنت گذاشتند (فکر کن!!!) کمال تشکر را دارم.

تا بعد